Ivo Kampshof

Van vakantiekracht naar 18 jaar Nedap

Ik ben inmiddels 18 jaar Nedapper, maar eigenlijk loop ik hier al veel langer rond. Ik begon als vakantiewerker in de productie, daar programmeerde en laserde ik toegangspassen. Ik wist toen nog helemaal niet wat ik ‘later’ wilde. Ik ben softwareontwikkeling gaan studeren, maar ik merkte al snel dat dat niet echt mijn ding was. Toen heb ik nog een jaar autotechniek gedaan, maar ik was niet goed genoeg in wiskunde. Ik wilde eigenlijk wel iets met techniek, daar had ik zeker affiniteit mee, maar ook iets met mensen. En toen belde Nedap. 

Ik had in 2005 al eens gesolliciteerd bij de Supportdesk van Nedap in Security. Dat werk sprak me juist aan vanwege die combinatie: techniek en klantcontact. Maar toen was ik het net niet geworden; ik was nog heel jong, net 19. Maar ze hadden me wel onthouden. En toen ben ik daar dus alsnog in 2007 begonnen op de Supportdesk. 

Veel uitdagende projecten

Bij de Supportdesk groeide ik door naar technisch projectmanagement. Ik begeleidde de uitrol van grote projecten bij onder andere Schiphol en Danfoss. En bij Unilever rolden we AEOS wereldwijd uit op alle kantoren. Dat waren allemaal hoogbeveiligde omgevingen. De combinatie van techniek, klantcontact en samen oplossingen bedenken paste precies bij me.  

We werkten hard en hadden serieuze projecten, maar er was ook veel plezier. We deden buiten werktijd ook veel samen. Game-avonden, skivakanties. Dat soort dingen. Het team daar maakte het extra gaaf. 

Ik ben geen pure developer en ook geen pure sales. Ik zit ertussenin. Ik ken de techniek goed genoeg om te begrijpen wat kan en wat niet en mijn energie zorgt ervoor dat ik aan tafel kom. Ik vind het gaaf om met partners en klanten te praten over waar het heen moet.  

Ik krijg energie van dingen die nog niet helemaal vaststaan. Van iets zien waarvan je denkt: hier zit potentie. En dan uitzoeken hoe je dat groter kunt maken. Wat ik mooi vind is dat ik daar vrijheid voor krijg. Zo werkt dat bij Nedap: als jij denkt dat iets potentie heeft, dan kun je dat onderzoeken. Niemand geeft je een kant-en-klaar plan. Je moet de kans wel zelf zien en creëren. En als je dan het initiatief neemt, krijg je alle steun die je nodig hebt om het voor elkaar te krijgen. 

Ons wereldwijde partnership binnen het iOS-ecocysteem is hier een heel mooi voorbeeld van. In januari 2024 waren we op de NRF in New York, ’s werelds grootste retailbeurs. Daar kwam ik erachter dat een van ’s werelds meest toonaangevende technologiebedrijven nog geen goed antwoord had op de RFID-uitdagingen waarmee moderetailers op iOS te maken hebben. Dit kon voor ons strategische enorm interessant zijn.  

Na de beurs ben ik gaan bellen en uitzoeken wat er mogelijk was. In het begin was het nog helemaal niet concreet. Veel gesprekken, veel vragen, ook intern discussie over wat het ons zou opleveren. Logisch. Maar ik was er heilig van overtuigd dat dit strategisch belangrijk kon zijn, dus ben ik doorgegaan. 

Uiteindelijk leidde dat tot een intensieve samenwerking. We stonden samen met ’s werelds op één na grootste technologiebedrijf en andere partners uit het ecosysteem op de iOS Avenue tijdens NRF 2025. En daarnaast ontwikkelden we samen met partners nieuwe oplossingen, zoals een RFID-reader voor iPhones. Daarmee hebben we Nedap een plek gegeven binnen het internationale iOS-ecosysteem.  

Kwispelen

Het mooiste aan dit soort projecten is de samenwerking. Bijvoorbeeld het opbouwen van de booth op een beurs. Iedereen werkt keihard, zit diep in de jetlag, maar je voelt die energie. Die gezamenlijke drive. Ik zag alleen maar lachende gezichten, terwijl de stress enorm was.  

“Als je ergens van gaat ‘kwispelen’, moet je erachteraan.” 

Ik heb veel gehad aan een training bij Nedap over persoonlijk leiderschap. De belangrijkste boodschap: vind iets waar je van gaat ‘kwispelen’. Iets wat je zó leuk vindt dat je het bijna vanzelf beter maakt. Dat herken ik helemaal. Het hele traject met Apple bijvoorbeeld, dat is voor mij zo’n kwispelmoment.  

Iemand zei laatste tegen me, het is goed dat je er achteraan bent gegaan. Je had maar beperkte tijd, moest het naast je normale werk doen… pak dan maar meteen de grootste ter wereld. Waarom niet? Shoot for the sky.  

Trots, drive en vooruitkijken

In het begin deed ik veel op enthousiasme, ik geloofde ergens in en ging ervoor. Inmiddels weet ik dat je verder komt als je het structureler aanpakt. Je moet nadenken over wat je wilt bereiken, wie je moet betrekken en hoe je meet of het werkt. Energie brengt je op gang, maar zonder plan en overzicht blijft het bij een goed idee.  

Ik ben het meest trots op het feit dat iets kan ontstaan zonder dat iemand je eraan zet. Dat je een signaaltje oppikt, erachteraan gaat, het langzaam uitgroeit tot iets groots én dat collega’s enpartners er enthousiast over zijn. En waar ik misschien wel het meest trots op ben is dat de mensen van dat techbedrijf, die al twintig jaar op het hoogste niveau van tech werken, zeggen dat ze het een vet concept vinden. Dat zegt echt wel wat. 

“Als je ergens echt in gelooft, moet je ook echt blijven gaan.”  

En de komende jaren? Ik wil echt met de partnerships verder. Daar geloof ik in: een aantal goede partnerships, in dingen die schaalbaar worden en slimme samenwerkingen waarin je het echt samen met elkaar doet.